حدیثِ نفس: زمین رنگِ ارتنگِ مانی گرفت

کم‌سوادی باعث شده بود گمان کنم که کسی که میدانِ  رابعة العدویة‌ی قاهره به نامِ او است همان رابعه‌ی بلخی است، و تعجب کنم. به هر حال، باز دارم به این فکر می‌کنم که چه سرّی است که این‌همه به مصر احساسِ نزدیکی می‌کنم—تو گویی خانه‌ام آنجا است، یا آنجا بوده است. آیا نتیجه‌ی این است که در نوجوانی سفرنامه‌های سیدجعفر شهیدی و علی‌اکبر سعیدی‌سیرجانی را خوانده‌ام؟ در غربت هم که بودم، وقتی کسی می‌گفت که اهلِ‌ مصر است تو گویی هم‌وطن دیده باشم. اهالیِ عراق و افغانستان و سوریه برایم این‌طور نبودند.
 
گویی برادران و خواهرانِ من‌اند که کشته بر زمین افتاده‌اند.
 

4 نظر برای "حدیثِ نفس: زمین رنگِ ارتنگِ مانی گرفت"

  1. استاد "اصلاح‌طلب" علوم سیاسی دانشگاه تهران در اینجا
    http://www.sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=149
    مي‌نویسد:
    "اخوانی‌ها در برابر گزینه تاریخی دشواری قرار دارند: یا باید به رای اکثریت احترام گذارده و قدرت را واگذار کنند، یا طبق تکلیف و وظیفه‌ای که احساس می‌کنند – چه اکثریت مردم مخالف باشند چه موافق- همچنان قدرت را حفظ و بر ضرورت ادامه کار دولت پافشاری کنند."
    سردبیر همان روزنامه‌ی "اصلاح‌طلب" در همان نشانی می‌نویسد:
    "حال اگر سیاست‌ورزی توانست آرای اکثریت مردم را جذب کند و به عنوان پیروز انتخابات رقابتی و آزاد بر مسند قدرت تکیه زند اما در مقام عمل «نخواهد» یا «نتواند» مجری اراده اکثریت باشد و حتی در مسیر خلاف مطالبات رای دهندگان عمل کند، تکلیف چیست؟ اینجاست که یکی از بنیادی‌ترین ایرادهای دمکراسی آشکار شده و بی عیب نبودن این مدل حکومتی به اثبات می‌رسد."
    هردو اشاره دارند به "اکثریت شکننده 52 درصدی" و یادشان می‌رود که اگر برای "ارتش آمریکایی" مقابله با خواست آن "اکثریت شکننده 52 درصدی" مجاز باشد، برای "سلالۀ عاشورائیان و راست‌قامتان حماسه‌آفرین" مقابله با اکثریت 51 درصدی به طریق اولی مجاز است. همان‌ها که بر نشان سازمانیشان نقش بسته است:
    و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه و من رباط الخيل ترهبون به عدو الله و عدوكم [و آخرين من دونهم لا تعلمونهم الله يعلمهم و ماتنفقوا من شىء فى سبيل الله يوف اليكم و انتم لاتظلمون]
    و آماده كنيد براى (كارزار با) ايشان هر چه مى‌توانيد از نيرو و از اسبان بسته شده كه بترسانيد با آن دشمن خدا و دشمن خود را [و ديگران را از غير ايشان كه شما آنان را نمى‌شناسيد و خدا مى‌شناسد، و آنچه در راه خدا خرج كنيد به شما پرداخت مى شود و به شما ظلم نخواهد شد] (60، انفال)

    پاسخ

نظرتان را بنویسید