پیتر هگست وزیرِ دفاعِ ایالاتِ متحده است—یا، آن‌طور که کابینه‌ی ترامپ وقیحانه و صادقانه می‌گوید، وزیرِ جنگ. می‌شود کمابیش مطمئن بود که اگر در دادگاهی بی‌طرف محاکمه بشود اتهامِ جنایتِ جنگی‌اش اثبات خواهد شد.

این شخص دیروز در جایی در امریکا رفته است به مقبره‌ی سربازِ گمنام، و، طوری که از بعضی فیلم‌های خبری برمی‌آید، در زمانی از این بازدید که مشغولِ عکس‌گرفتن با نزدیکان‌اش بوده صدای خنده‌اش بلند بوده، و سربازی با صدایی بلند و سربازانه و با کلماتِ روشنِ قاطع آدابِ رفتار در آنجا را تذکر می‌دهد.

نیوزویک می‌گوید که سخنگوی پنتاگون نوشته است که این سرباز با احترام و به‌درستی تذکر داده است.

به‌نظرم چیزهایی هست که می‌شود به آنها توجه کرد. یکی همین آزادیِ بیان در ایالاتِ متحده است. واقعه را خبرگزاری‌های بزرگ رسماً گزارش کرده‌اند، نه اینکه فقط در جاهای شخصی یا سایت‌های مخالفِ دولت آمده باشد. دیگر کنشِ آن سرباز است که در زمانِ درست حرفِ درست را گفته. طبیعتاً نمی‌دانم کیست و آیا/چه منافعی و چه خطراتی را متصور بوده؛ اما کارش ستودنی است. دیگری واکنشِ وزارتِ مربوط است، که (دست‌کم آن مقدارش که من دیده‌ام) پخته و سنجیده است: تکذیب و انکار و دفاعِ احمقانه نیست؛ پذیرش است. شاید دوست‌تر می‌داشتم که این دشمنانِ جانیِ ما عصبانی و ناپخته بودند؛ در هر صورت، می‌شود چیزی از آنان یاد گرفت.

دیگر اینکه آنان می‌گویند سربازِ گمنام، و ما می‌گوییم شهیدِ گمنام. با توجه به اینکه مقبره است و نه بنای یادبود به‌طورِ کلّی، من عبارتِ خودمان را دوست‌تر دارم. چیزی که برایم جالب است این است که زیاد دیده‌ام که نسلِ جدید این عبارتِ اخیر را (مثلاً در مقامِ نامِ بزرگراهی در تهران) شهیدْ گمنام تلفظ می‌کنند، به سکونِ دال، گویی که گمنام اسمِ خاص است. کاش بهتر آموزش دیده بودند یا بیشتر می‌اندیشیدند.