"در بندِ آن مباش که مضمون نمانده است"

نمی‌دانم که آیا جنسِ پوست است، نوعِ گذاشتنِ دست‌اش بر دست یا بر پیشانی یا بر صورت‌ام است (مثلاً چیزی در موردِ توزیعِ نقاطِ تماس)، یا شاید حرارتی است که همیشه در دستان‌اش هست—هر چه هست، کیفیتِ غریبی است. این غیر از زیبایی‌ای است که همه‌ می‌توانند ببینند.

و گاهی فکر می‌کنم که اگر اهلِ استدلال به شیوه‌ی ابن‌عربی بودم می‌توانستم با ملاحظات‌ام در موردِ دستان‌اش سعی کنم این را هم توضیح بدهم که چرا دست‌پخت‌اش این‌قدر به طرزِ ویژه‌ای لذیذ است.

4 نظر برای ""در بندِ آن مباش که مضمون نمانده است""

  1. نمي دانم شايد فقط من اين احساس را دارم كه نوشته هاي عاشقانه نفخه اي از سوگ دارند…آينده اي كه عادات مدفن اين همه طراوتهاست…

پاسخ دهید